Ukazanie bohaterów w powieści jest podporządkowaniem ich zasadom antynomii, chaosu i dysonansu. Spojrzenie na jedną sprawę z różnych punktów widzenia daje jej wymiar złożoności i niejednoznaczności. Efekt takich zamierzeń prowadzi do poczucia, że nastąpił rozpad formy, rozbicie i skomplikowana relacja między bohaterami. Dysonans jest tutaj poetyką uzupełniających się przeciwstawieństw. Takiej zasadzie ulegają Sonia i Rodion. Przyciągają się oni wzajemną siłą uczuć, lecz zupełnie odmiennie postrzegają świat i sens życia. Autor kojarzy ze sobą bohaterów na zasadzie podobieństw, podążania w jednym kierunku czy podobnego stosunku do świata. Tworzy system sobowtórów, polegający na tworzeniu postaci podobnych do siebie pod pewnymi względami. Ostateczne losy postaci są jednak różne. Jedni nie mogą pogodzić się ze światem, nie umieją poskromić swego egoizmu i namiętności a w rezultacie ponoszą klęskę. Inni, którzy umieją oprzeć się swojej pysze, wkraczają w nowe, szczęśliwe życie. Autor podejmuje niezwykłą technikę, opartą na komponowaniu dysonansów w celu wzmocnienia ideowej wymowy tekstu.

Dragon Age Początek , Gry akcji

Kulisy "Zbrodni i kary" .